Metallurgy
عناصر مختلف که بطور متداول در فلزات یافت میشوند تاثیر مشخصی
روی قابلیت جوشکاری آنها دارند. بعضی از این عناصر مهم و اثرات
حاصل از آنها بر جوشکاری فولاد عبارتند از:
1-
کربن (Carbon)
از آنجایی که میزان سختی پذیری
(hardenability)
در فولاد را معین میکند مهمترین عنصر موجود در فولاد است. هرچه
میزان کربن بیشتر باشد فولاد سخت تر میشود.اگر فولاد کربنی
(بالای 0.30 درصد) جوشکاری شود و ناگهان سرد شود یک ناحیه ترد و
شکننده (brittle)
در کنار جوش ایجاد میگردد. بعلاوه اگر کربن اضافی از مخلوط
گازهای جوشکاری بدست آید، جوش بوجود آمده آنقدر سخت میشود که به
آسانی ترک میخورد.
بطور کلی بهترین جوش هنگامی ایجاد میشود که میزان کربن موجود در
فولاد تا جای ممکن کمترین حد خود باشد.
2-
منگنز (Manganese)
در فولاد باعث افزایش سختی
پذیری و استحکام کششی (tensile
strength)
میشود. به هر حال اگر مقدار منگنز بالای 0.60 درصد باشد و بخصوص
اگر با درجه بالایی از کربن ترکیب شود، قابلیت جوشکاری قطعا کم
خواهد شد.در این شرایط معمولا ترک افزون ایجاد خواهد شد. اگر
میزان منگنز خیلی کم باشد تخلخل داخلی (internal
porosity) و
ترک ممکن است گسترش یابد.
بهترین نتیجه جوشکاری وقتی بدست می آید که فولاد محتوی 0.40 تا
0.60 درصد منگنز باشد.
3-
سیلیکون (Silicon)
برای بهبود کیفیت و استحکام
کششی در فولاد بکار می آید.میزان بالای سیلیکون بخصوص
همراه با کربن بالا منتج به ترک می شود.
4-
گوگرد (Sulfur)
اغلب برای بهبود خواص ماشین
کاری(machining)
فولاد به آن اضافه میگردد. به هر حال مقدار آن در انواع دیگر
فولاد پایین نگه داشته میشود (0.035 درصد و حداکثر 0.05 درصد)
زیرا که درصد بالای گوگرد احتمال ترک را افزایش میدهد. فولادهای
ماشینی پر گوگرد بطور معمول با الکترود کم هیدروژن بدون هیچ
دشواری جوشکاری می شوند.
5-
فسفر (Phosphorus)
به
عنوان ناخالصی در
فولاد در نظر گرفته می شود در نتیجه مقدار آن تا حد امکان پایین
نگهداشته میشود .میزان فسفر بالای 0.04 درصد باعث میشود که جوش
شکننده (brittle)
شود.
6-
عناصر دیگر (نیکل،کروم،وانادیم و غیره) تاثیرهای مختلفی
بر قابلیت جوشکاری فلزات دارند.جوشکاری این آلیاژها باید با
احتیاط خاصی انجام گیرد و معمولا برای جلوگیری از ایجاد نواحی
سخت و شکننده در جوش پیش گرمی(preheat)
و پس گرمی(postheat)
مورد نیاز میباشد
آموزش به وسيله شبيه سازي از سايت matter
